Τελικά οι νεκροί πάντα δεδικαίωνται;

«Οι νεκροί δεδικαίωνται»

Πόσες φορές το διαβάσαμε τις τελευταίες ημέρες;

Ορισμένες πηγές αναφέρουν ότι η συγκεκριμένη φράση είναι παρεξηγημένη. Λέγεται ότι το πραγματικό νοημά της δεν έχει να κάνει με άφεση αμαρτιών του νεκρού, αλλά με το ότι ένας νεκρός δεν μπορεί να αμαρτήσει πια και γι’αυτό «δεδικαίωται».

Παρά τις διάφορες ερμηνείες όμως, η αντίληψη που έχει καθιερωθεί στη συνείδηση του κόσμου είναι η πρώτη, και αυτή μάλλον θέλει να εκφράσει όποιος τη γράφει. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, παρά τις όποιες πράξεις ενός ανθρώπου κατά τη διάρκεια της ζωής του, οφείλουμε μετά το θάνατό του να σκύψουμε σιωπηρά το κεφάλι, παραβλέποντας τις «αμαρτίες» του και θεωρώντας ότι με τον θάνατό του «εξέτισε», κατά κάποιον τρόπο, μία άτυπη ποινή, χάνοντας αυτόματα και το δικαίωμα να πούμε οτιδήποτε εναντίον του.

Μάλιστα, όσοι ενστερνίζονται την άποψη αυτή, συμπληρώνουν ότι «τέτοιες στιγμές» είναι ασέβεια να ασκείς κριτική στον θανόντα και να σχολιάζεις τις πράξεις του.

Φανταζόμαστε ότι οι άνθρωποι αυτοί δεν πρέπει να συζητάνε για τα εγκλήματα των Ναζί, για τα απάνθρωπα αιτία τους και τα βάναυσα αποτελέσματά τους, καθώς ο Αδόλφος Χίτλερ δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Ίσως θα έπρεπε κιόλας να μην γιορτάζεται το Πολύτεχνειο. Άλλωστε, ποιος λέει ότι ο εορτασμός του δεν αποτελεί προσβολή στη μνήμη των νεκρών πλέον δικτατόρων;

«ΟΛΑ για τη δημοσιότητα»

Σήμερα ήταν η κηδεία του Θέμου Αναστασιάδη.

Ναι, δεν ήταν ούτε Χίτλερ, ούτε Παπαδόπουλος. Ήταν απλά ένας δημοσιογράφος με ανύπαρκτους ηθικούς φραγμούς.

Δυστυχώς, ο άνθρωπος αυτός όσο ήταν εν ζωή, συνέβαλε τα μέγιστα στη διόγκωση του κιτρινισμού και στην εξάπλωση μίας (υπό)κουλτούρας που λογίζει τις γυναίκες ικανές μόνο για κονσομασιόν, που θεοποιεί τη βλακεία και που ξεπλένει στα μάτια εκατομμυρίων κτηνώδεις ρατσιστικές συμπεριφορές και ιδεολογίες.

Αυτό το τελευταίο είναι που μας κάνει να μην πιστεύουμε και τα «αγνά» κίνητρα της φυλλάδας του, όταν στο πρωτοσέλιδο με τον δολοφονημένο Φύσσα στην αγκαλιά της απεγνωσμένης συντρόφου του, έγραφε «δεν ξεχνώ τον φασισμό».

 

 

Βεβαίως και δεν τον ξεχνούσες. Αντιθέτως, τον θυμόσουν πολλές φορές.

Όταν παρουσίαζες του ναζί ως celebrities σε κείμενα που θύμιζαν στήλη show-biz.

Όταν έκανες λόγο για χρυσαυγίτες – προσκόπους που βοηθούσαν τις γιαγιάδες να περνούν το δρόμο.

Όταν έγραφες για λαθρομετανάστες και «υγειονομικές βόμβες».

Τι υποκρισία κουβαλάνε ορισμένοι που μιλάνε για ασέβεια όταν ο ίδιος σκύλευε πτώματα για να πουλήσει η φυλλάδα του μερικά αντίτυπα παραπάνω;

Όχι, το «να ησυχάσει η ψυχή του ό,τι και αν έκανε», «να σωπάσουμε τετοιες ώρες», «οι νεκροί δεδικαίωνται» και άλλα τέτοια αφελή σχολιάκια ποτισμένα με μπόλικη προσχηματική χριστιανοσύνη, το μόνο που κάνουν είναι να ενοχοποιούν οποιονδήποτε τολμά να ασκήσει κριτική.

Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι ο άνθρωπος αυτός, δεν ήταν ο ανθρωπάκος της διπλανής πόρτας. Ήταν ένα δημόσιο πρόσωπο που από το βήμα του επηρέαζε, καλώς ή κακώς, μυαλά και συνειδήσεις. Ένα άτομο που καθόρισε εν πολλοίς την πορεία της ήδη απαξιωμένης ελληνικής τηλεόρασης.

Η κριτική λοιπόν πρέπει να ασκείται και όχι να χάνεται μέσα στην πολιτική ορθότητα και τους θρησκευτικούς τύπους. Μπορεί να μην υπάρχει ο ίδιος, αλλά δυστυχώς οι αντιλήψεις που πρέσβευε ζουν και βασιλεύουν ακόμα…

 

 

 

 

 

 

Facebook Comments
Διαδώστε:

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας Περισσότερες πληροφορίες

Τα cookies μας βοηθούν να παρέχουμε τις υπηρεσίες μας. Χρησιμοποιώντας τις υπηρεσίες μας, συμφωνείτε με τη χρήση cookies εκ μέρους μας

Close